Chances (Chapter 1)

I.  Tragedy in Seconds

A tall and handsome man was weaving through the throngs of people who are impatiently waiting for their luggage in the airport.  He is excited to go home. He went to Australia for two weeks to visit his sister and brothers and they were as excited as him to go back in the Philippines. 

He thought that his one and a half weeks of stay in Australia was the longest vacation, ever.  His sister, Laura, was shaking her head whenever she would notice him fidgeting with his phone even if he just finished making an overseas call to talk to her. 

“If you really miss her that much,” Lauren said exasperatedly.  “Why don’t you just go home?”

He looked at his sister tentatively.  He doesn’t want to hurt her feelings. The last thing that he wanted was to make his sister think that he does not love or like being around with her.  Laura laughed when she saw his expression, “It’s not as if I’m driving you away.  I know you wanted to see her. So why don’t you just go back to the Philippines.  We’ll be there in a few months, too.”

He hugged her tightly and immediately made two phone calls.  One, to the airline customer rep to have his ticket changed into an earlier flight and second, to the girl he wants to see so much. 

He smiled silently when he remembered how his sister was laughing so hard when he was packing his things.  You’re like a kid who’s going to meet Santa, she joked.  He threw a pillow at her.  But what she said was true.  He was so excited to go back to the Philippines.

Once he spotted his bags, he grabbed it and walked towards the door.  He immediately grabbed his phone from his back pocket and started to dial a familiar number.  It rang twice before a sweet voice answered the phone.

“Hey, I’m in the airport now,” he said excitedly. “I’ll be at your apartment in a few minutes.”

He heard a squeal of laughter and then a touch of panic in her voice, “I haven’t cooked anything yet. I just finished cleaning the apartment.  I have to take a bath first. I stink.”

He could not stop laughing with what she said.  She always make him smile. “You always smell nice,” he assured her.

He heard her laughing and saying, “You’re saying that cause you want me to give you a  massage you later. Why don’t you go home first.  I’m sure you’re father is waiting.”

He was walking in the parking lot, trying to figure out where he left his car.  He would always leave his car in the airport parking services especially if he was just staying abroad for a couple of weeks.  He does not want to bother his father, who is too busy with his business. 

“I already called him and told him that I’ll be meeting you first,” he said as he spotted his parked vehicle.  He stopped in his tracks and asked her, “Why is it that you don’t want me to go there? Are you hiding something from me.”

Instead of feeling insulted or angry, she burst into another fits of laughter. “There’s nobody here, you jerk.  I’ll be waiting for you.  I miss you.”

His heart melted in her last words.  He fumbled in entering his car keys into the door.  He smiled and said, “I miss you more.”

“No, I miss you more,” she answered.

He laughed and said goodbye, “Okay, I’ll see you later baby. I love you.”

“I love you, too baby,” the voice on the end of the line sweetly answered. 

He slipped into the car and could not help himself from smiling.  He’s going to see her.  After almost two weeks of not holding her, he would be able to hug and kiss her again.  He carefully drove his car out of the parking lot and into the wild streets of Manila. 

The traffic was moderately heavy.  He switched the radio on and smiled when he caught the chorus of the song.  They were playing the song “Angel” by Jack Johnson.  It was already an old song, and he was unaware that it is still getting some airtime.  He could not resist singing along.  He glanced at his cellphone and saw his picture with his girlfriend.  They were sharing a tight hug and making faces at the same time.

His mind was on driving and getting home fast, that he did not notice a big truck a few blocks behind.  The truck behind was swerving, as if driver lost control.  

The  driver did lost control. He honked his horn, trying to warn the cars ahead of him.

He heard the horn and looked at the rear mirror.  He is a careful driver and very proud of his no accident nor violation record since he started driving.  He started to go the right, but a pedicab driver was stuck in a shallow hole on the road.  He honked his horn trying to get the attention of the pedicab driver.

One.  The truck at the back was getting near.

Two.  His car was not going anywhere.

Three. The truck was getting nearer. The pedicab driver got off the bike and lifted the wheel out of the hole.

Four.  He started to manoeuvre to the right.

Five.  Wham!

The truck hit the back of his car and he was thrown forward.  The airbag did  not work and his head hit the windshield.  He heard screams, he was pretty sure it was not his.  He was seeing black and white.  He could not focus.  Then he saw a blurry vision of a  man looking at him through the broken glass, asking if he was okay.  He could only murmur.  He felt something warm gushing on his head, he lift his hand and touched it. It was red.  And that was the last thing he saw.

***

She was pacing around the apartment.  Something’s not right.  It’s an hour after he called and he is still not there.  Traffic was not that heavy, if he decided to drop by at his father’s house first, he would definitely call.

Something’s not right and she could not put her finger on it.  She went back to the table and reset it.  She could not remember how many times she moved the fork and spoon.  Then she heard her cellphone ringing.  She quickly answered it thinking it was him, but a different voice was at the other end of the line.

“Hello, is this Devon Serrano?” asked the unfamiliar voice.

“Yes,” she answered.  Her heart was hammering in her chest. 

“Do you know a man named James Peid?” he asked.

Devon held on the nearest chair for support.  She doesn’t like where the questions are leading.  “Yes, I do.”

“We saw two numbers listed in his wallet for numbers to call, yours and Mr. Matthew Peid.”

“That’s James’s father,” Devon explained.

“We cannot contact Mr. Matthew Peid’s number,”  explained the unfamiliar voice. “We have bad news Ms. Serrano,” he continued.  “Mr. James Peid, was in a car accident.  He is currently here in Makati Medical Center.”

The man was telling her how the accident happened.  But she could not comprehend anything he’s saying.  All she remembered was telling the man she would be there immediately and that she would call James’s father. 

When she ended the call, that’s when it hit her. James in an accident, wounded and in a hospital.  She fell into the nearest chair and held to her cellphone as if it was a lifesaver.  Devon started to wish that there would be another phone call, telling her that there was a mistake.  It was not James who was in the accident. It’s not James who’s unconscious in a hospital bed.  But no call came, her phone did not ring again.  She rocked herself and cried.

teaser for new fanfic (soon)

Chapter 16

Chapter Sixteen

Matapos ang pag-uusap sa kotse, isang linggo ng walang naririnig si  Devon mula kay James.  Nagtataka siya at kahit papaano ay nag-aalala din.  Ano ka ba Devon, diba yan ang gusto mo, galit na kontra ni Devon sa sarili. Bakit mo siya hinahanap? Bakit mo hinihintay na may magdala ulit ng mga bulaklak, cards, o kahit yung mga simpleng text at missed calls.  Yan ang gusto mo di ba Devon, paulit-ulit niyang paalala sa sarili.

Oo, yun nga ang gusto niya dahil ayaw na niyang masaktan ulit, pero talagang may ibang plano ang puso at ang tadhana.  Linggo, kaya nasa bahay lang si Devon biglang tumunog ang cellphone niya at nakita niyang tumatawag si Ann.

“Hey Ann,” bati ni Devon. 

“Meet us tonight,” pagyaya ni Ann.

“What for?” tanong ni Devon.

“Just pre-wedding thing. Fretzie and Bret would be there,”  wika naman ni Ann. Hinid nagsalita si Devon, alam nitong nagaalala ito kung darating si James.  “Don’t worry James is not coming.”

Nagulat naman si Devon. “Talaga? Baka set-up lang yan ha.”

“Uhm, no, he’s going back to Australia this afternoon,”  sagot ni Ann.

Nahulog ni Devon ang hawak niyang remote control. Nagulat siya sa sinabi ni Ann.  “Ha? Babalik na siyang Australia?”

“Yup. He said it’s for good,” wika ni Ann.  “Sabi niya, wala na naman daw siya dapat ipag-stay dito.  Ang drama nga eh.”

Napaupo si Devon sa sofa at napatingin sa TV. Wala siyang naaiintindihan sa mga taong kumakanta at sumasayaw sa screen. He’s leaving. He’s leaving, yan lang ang naisip ni Devon.  Naging manhid ang pakiramdam niya. Di ba yan ang gusto mo, his leaving you alone.  Napapikit si Devon. Bakit hindi ako masaya? Yan ang gusto mo. 

“Devon,” tanong ni Ann.  “Are you still there?”

Napalunok si Devon at hindi napigilang magtanong, “Where is he now?”

“Nasa bahay daw sabi ni Ivan, trying to finish packing. He needs to be in the airport in an hour kasi eh,”  kwento ni Ann. 

“Doon pa din ba sila sa dating bahay nakatira?” tanong ni Devon.

“Ivan doesn’t live there anymore, si James, oo doon pa din,” sagot ni Ann.  “So, are you coming?”

Hindi na nakasagot si Devon, kasi pinatay na niya ang cellphone at ang TV. Kinuha niya kaagad ang wallet at mabilis na lumabas ng bahay.  Nagmamadali siyang sumakay ng taxi at sinabi ang lumang address ng apartment nina James at Ivan. Umiiyak siya habang nakasakay sa taxi, awang-awa naman ang taxi driver at sinabihan pa siya ng condolence. 

Wag kang aalis James, please. Sana abutan kita, bulong ni Devon sa sarili.  Sira ka talaga Devon, after all these years, mahal mo pa din siya. Hindi mo pa din kaya na mawala na siya ng tuluyan sa’yo.  James please, wag ka munang aalis.

Patakbong bumaba si Devon sa taxi at  binuksan ang gate ng apartment ni James.  Kumatok siya sa pinto at halos maiyak ng walang nagbubukas ng pintuan.  Hindi ko na siya maabutan, umupo si Devon sa labas ng pintuan at isinubsob ng mukha sa braso.  Akala ko naka-move on na ako.  Akala ko wala na. Hindi man lang siya nagpaalam. Akala ko ba mahal niya ako? Isang katerbang tanong ang tumatakbo sa isip niya.  Laking gulat niya ng may umupo sa harapan niya at hinawakan ang kanyang braso.

“I knew you’re gonna come,” nakangiting wika ni James.

Laking gulat ni Devon sa nakita at biglang niyakap si James.  Hindi na napigilan ni Devon ang umiyak.  

“Hush, don’t cry. I’m not going anywhere,” wika ni James habang hinahaplos ang buhok nito.

Umalis naman sa pagkakayakap si Devon at malakas na hinampas si James. “Nagkunwari ka lang na aalis ka eh. Nakakainis ka!”

Natawa si James at niyakap ulit si Devon.  “Well, it worked,” natatawang sagot ni James.

Natawa naman si Devon at muling bumalik sa pagkakayakap kay James.   “Wag ka ng bumalik ng Australia.”

Hinigpitan ni James ang yakap kay Devon at sinabi, “A ship needs an achor, so it won’t go anywhere.  What do I have?”

Tiningnan ni Devon si James at inilagay sa kanyang puso ang kamay ni James, “You have me.”

*****

Nakaupo sa hood ng kotse si Devon at James.  Nasa  Roxas Boulevard sila at pinapanood ang mga ilaw ng barko.  Kumakain sila ng ice cream at pinag-uusapan ang mga nangyari sa kanila, ang pagpapanggap ni James na aalis papuntang Australia.   

Bahagyang sinuntok ni Devon si James sa braso, “Paano kung hindi kita hinabol?”

Napangisi si James. “I know you’re gonna come.  But if you’re not gonna be there, I’ll be at your doorstep with my luggage.”

Tumawag sila kay Ann at sinabing hindi na sila pupunta sa dinner date.  Napasigaw naman si Ann at sinabing okay lang, naririnig naman nila ang humihiyaw na si Fretzie.

“At last,” malakas na sigaw ni Fretzie.  “I’m so happy for you, bess!”

“I have a question,” tanong ni James matapo makausap ang mga kaibigan sa cellphone.  “Where’s Odie?”

Napatawa naman si Devon at naalala ang matapang niyang aso.  “Andun kina Tita Myla. Iniuwi nila noong bumisita sila dito sa Manila, gusto daw kasi nila ng aso.”

“We should visit them,” wika ni James. Kinuha niya ang kamay ni Devon at hinalikan.  “And I want to thank Odie for bringing you into my life.”

Napangiti naman si Devon at sumandal sa lalaking katabi niya. Parang panaginip lang, wika ni Devon, pumikit siya at nakita niya na nakasilip sa kanya si James.

Tumawa si James at sinabi, “You’re not dreaming baby. Everything is real.”

“Ang saya naman ng happy ending,” wika ni Devon.

“What?” gulat na sagot ni James. “Why a happy ending? You want this to be the end?”

Natawa si Devon. “Hindi noh. OA ka.”

“I know, baby.  I don’t want this to be the end. This is just the beginning,” hinalikan ni James si Devon sa labi.  Para naman natunaw si Devon sa sweet kiss ni James.  Napangiti naman si James matapos halikan si Devon.  Kinabig niya ito papalapit sa kanya at nagtanong, “Want to know a secret?”

“What?” tanong ni Devon.

“Remember the wish I made in the church in Naga?”  tanong ni James. Tumango si Devon.  “I wished that we’ll be together. Forever.”

Namula naman si Devon sa sinabi ni James. Kinurot niya si James at nakangiting nagbiro, “Aha, may gusto ka na pala sa kin noon noh?”

Kinuha naman ni James ang kamay ni Devon at tiningnan siya sa mata. “You want to make it official?” tanong ni James.

“Huh?” nagulat si Devon. 

Kinuha ni James ang isang kahon mula sa kanyang bulsa at binuksan para ipakita ang isang engagement ring.  Natigilan si Devon at napatingin kay James. Biglang tumulo ang luha niya at hindi nakapagsalita.

“I felt that I have known you forever.  I have never met any woman like you, nor want to meet anyone else,” wika ni James. 

Umiyak naman si Devon habang isinusuot ni James ang singsing sa daliri niya.  “Me too,” mahinang bulong ni Devon.  Pero hindi niya maiwasan ang mag-alala para kay James. “Are you sure? I know how you feel about marriage and love.”

Hinawakan ni James ang pisngi ni Devon.  “That was before I met you. I love you, baby.”

“And I—love you, too,” niyakap ni Devon si James at hinalikan sa labi.  “Kailangan na talaga natin pumunta ng Naga para magpa-thank you kay Odie. Pwede kaya siyang i-train as ringbearer? ”  Malakas naman ang naging tawa ng dalawa.

--End--

Chapter 15

Chapter Fifteen

“Bakit ba kasi biglaan kang makipagkita,” kunwaring naiinis na wika ni Devon sa kausap sa cellphone. Nagmamadali siyang naglalakad sa Greenhills. “Tapos minamadali mo pa ako.”

“Anong magagawa mo kung bigla kitang namiss,” palokong sagot ni Fretzie sa kabilang linya. “Nasaan ka na?”

“Ang kulit mo talaga,” pang-aasar ni Devon. “Ayan, andito na ako sa restaurant. Asan ka na?”

“Ah okay, andyan ka na? O sige bye,” pagmamadaling paalam ni Fretzie.

Nagulat naman si Devon sa madaling pagpapaalam ng kaibigan. Pumasok siya sa restaurant at pumili ng isang mesa malayo sa pintuan. Tinawagan siya ni Fretzie kanina at nagyaya na magkita sila pagkatapos ng trabaho. Nagulat si Devon kasi weekday at alam niyang marami ding trabaho ang kaibigan. Pero naisip niyang baka naman gusto lang din mag-unwind ni Fretzie.

Binuksan niya ang menu at pumipili ng kakainin. Hindi niya napansin ang isang taong lumapit sa mesang kinauupuan niya. Nagulat si Devon ng makita ang isang bouquet ng white roses na nasa harapan niya. Tumingala siya at lalong nagulat sa nakita niya.

“Hi,” bati ni James. Hindi makapaniwala si Devon sa nakita niya.

Panaginip lang to, bulong ni Devon sa sarili. Inalis niya ang mata sa lalaki at pumikit. Bumilang siya ng tatlo at muling tumingin sa direksyon ni James. Sheet, andito pa siya. I’m not dreaming.

Napangiti naman si James ng makitang pumikit ang magbilang si Devon. She’s so pretty. She lost weight, but she’s become more beautiful. Not being around me made her look good. “I’m not a dream,” wika ni James at uupo n asana siya sa tabi ni Devon. Pero biglang tumayo si Devon. Lagot ka sa akin Fretzie, lagot ka talaga sa akin babae ka. Mabilis na tumayo si James at hinabol si Devon.

“Wait, can we talk,” habol ni James.

“Walang dapat pag-usapan,” patuloy ang lakad ni Devon.

Hinawakan niya ang braso ni Devon para mapigilan ito. “There’s so much to talk about.”

Tumigil si Devon at umikot para harapin si James. “After two years, may pag-uusapan pa ba?”

“Hear me out,” paliwanag ni James.

Naiinis na sumagot si Devon. “Wala ka ng dapat sabihin James. Wala ng dapat i-explain.”

Tumalikod si Devon at mabilis na lumakad papalayo. Naiinis naman si James na sumunod. “Why can’t you just stay put and listen to me,” pagalit niyang wika kay Devon.

Muli na namang hinarap ni Devon si James. Oh my gawd, ang gwapo pa din. Maghunos-dili ka Devon, kontra ni Devon sa sarili. “Ikaw pa ang galit ngayon. Kung kelan kailangan ko na may sabihin ka, saka naman wala kang balak magsalita. Tapos ngayon, babalik ka sa buhay ko para mag-explain. Maghanap ka ng kausap mo,” mataray na sagot ni Devon.

Pinabayaan ni James na makalayo si Devon. Pababayaan muna niya itong makaget-over sa pagkikita nila at sa galit nito. We’ll be together,, I swear, bulong ni James sa sarili.

*****

Nagmamadaling pumasok si Devon sa opisina. Hindi pa din siya makaget-over sa pagkikita nila ni James kagabi. Galit na galit na pumasok si Devon sa loob ng research department. Kinausap at inaway niya si Fretzie. Hindi naman maubos ang sorry ni Fretzie, akala niya kasi ay okay na kung makakusap ng kaibigan si James. Tutal, two years na rin ang nakaraan.

Ibinuhos ni Devon ang lahat ng kanyang atensyon sa ginagawang article ng biglang may tumawag sa kanya. “Devon, telephone,” sigaw ni Carson. Nagmamadali namang tumakbo si Devon sa telepono iniisip na baka tungkol ito sa data na hinihingi niya sa isang government agency.

“Hello,” bati ni Devon.

“Devon,” sigaw ng isang pamilyar na boses sa kabilang linya. “My god, I thought it wasn’t really you.”

“Ann?” tanong ni Devon. Kamusta naman ang “blast from the past”, wika ni Devon sa sarili.

“Right girl,” masayang sagot ni Ann.

“How did you know I work here?” gulat na tanong ni Devon.

“I saw your name on the newspaper article. It said na ikaw yung researcher. So I called the paper at dyan ka nga nagwo-work. This is so awesome!” excited na kwento ni Ann. “Did you get my wedding invitation?”

“I did,” sagot ni Devon. “Congratulations, that was surprising.”

Napahagikhik naman si Ann sa sinabi ni Devon. “I know right. Talagang it was unexpected. You’re attending the wedding? Say yes, please. I haven’t seen you for a long time.”

Napangiti naman si Devon. May mga bagay talagang mahirap tanggihan. “Sige, I’ll attend.”

“Yey. Ivan’s gonna flip out!” masayang kwento ni Ann. “Give me your cell number.” Matapos magpalitan sila ng numero ay biglang humirit si Ann, “I really miss you girl.”

“Ako din,” sagot ni Devon. And I do, naisip niya. Kahit hindi naging maganda ang nangyari sa pagkakaibigan nila ni Ann, isa pa din itong malapit na kaibigan. Nagpaalam na siya kay Ann at bumalik sa mesa.

Lumapit naman si Carson. “You’re in demand,” biro nito. Nagtataka naman na kumunot ang noo ni Devon. Itinuro ni Devon ang isang bouqet ng white flowers na dala ng isang delivery boy. Niloko ng mga ka-opisina si Devon.

“Ang pretty naman niyan. Ang haba ng hair,” biro ng isang kaopisinang si Shey.

Tiningnan ni Devon ang nakalagay ng card. We have to talk. Get it over with. You’re still crazy. Hindi naman mapigilan ni Devon ang mapatawa sa huling nakasulat si card.

Tinawag niya si Carson, “Carson, kurutin mo ako bilis.” Gulat namang kinurot ni Carson ang dalaga. Nagpasalamat si Devon sa kaibigan at huminga. Ayan, kailangan mo pang magpakurot para mahimasmasan ka Devon, ano naman pwedeng sabihin niya sa yo na ikakabago ng mga pangyayari, isip niya.

*****

Nakaharap si Devon sa computer at tahimik na nagta-type ng biglang sumulpot sa tabi niya si Carson.

“Hey workaholic, somebody’s looking for you,” wika ni Carson sabay turo sa pintuan ng department.

Isang delivery boy ang may dalang isang dosenang white roses. Napailing si Devon, dalawang linggo ng straight nagpapadala ng bulaklak si James sa opisina. Ilang beses na din itong tumatawag sa office line, pero hindi niya kinakausap. Kahit ang mga tawag ni James sa cellphone ay hindi niya din pinapansin. Pinagkakaguluhan siya ng mga ka-opisina dahil gusto nila makilala ang mystery guy. Isinenyas ni Devon na ipasok ang bulaklak at ipinatong sa kanyang mesa. Tulad ng iba pang mga flowers galing kay James, nakasulat sa card ang I’m sorry and I miss you.

“Alam mo Devon,the guy has been sending you flowers for two weeks,” exasperated na wika ni Shey. “Dapat naman pwedeng kausapin mo na yan.”

Napabuntong-hininga si Devon at inisip na mabuti ang sinabi ni Shey. Bakit nga ba hindi? Ano ba ang ikinakatakot mo, tanong ni Devon sa sarili. Naisip niya na baka ang matagal na panahon na pagpapamanhid sa sarili ay biglang matunaw sa ilang matatamis na salita lang ni James.

Kahit habang sa pag-aabang ng jeep si Devon pauwi ng bahay ay iniisip pa din niya kung dapat ba talagang kausapin niya si James. Kakatapos lamang ng trabaho at ginabi na naman siya. Isang itim na kotse ang tumigil sa harapan niya. Bumababa ang passenger window at nakita niya si James.

“Get in,” utos nito kay Devon.

“I’m not getting inside,” inis na sagot ni Devon at naglakad siya palayo.

Bumaba si James at kinuha ang mga dalang gamit ni Devon. Bumalik ito sa loob ng kotse. “I’m taking your things, unless, you want to go with them,” sigaw ni James mula sa loob ng sasakyan. Natulala naman si Devon at wala na siyang choice kundi ang pumasok sa loob ng kotse.

“So where do I take you?” tanong ni James. Sinabi ni Devon ang pinakamalapit na mall. “You live in a mall?” palokong tanong ni James.

“Of course not, doon ako sasakay pauwi,” pabarang sagot ni Devon.

“I’m taking you home. So tell me where you live,” utos ni James. Hindi nagsalita si Devon. “Fine.”

Ang laking gulat ni Devon ng biglang itinabi ni James ang sasakyan sa gilid ng gas station. “We’ll talk here.”

“Let me explain,” simula ni James. “This is hard for me. Okay?” Nagulat naman si Devon kay James. Hihirit sana siya pero inilagay ni James ang hintuturo sa labi ni Devon, at para namang kinuryente si Devon sa mabilis na pagdampi ng kamay ni James.

“I thought I can’t fall in love,” paliwanag ni James. “I thought nobody’s gonna accept who I am. I’m sorry if I have hurt you. I’m sorry if I pushed you away. I thought I am not good enough. I don’t want to hurt you and I thought I was protecting you. But I did not realize that what I did was hurt you more.”

Naluluha si Devon sa sinasabi ni James. Iniwas niya ang tingin sa halos nangingiyak din na si James , Hinawakan ni James ang baba ni Devon at iniharap sa kanya si Devon. “I’m not making any excuses for what I did. I know, what I did was wrong. I want to make it right. And I swear not to be that stupid again. Please, Devon, please understand. I’m a work in progress.”

Kailangan maging matatag ka Devon. “No James. Hindi yun ganoon kadali. Sinaktan mo ako, iniwan mo ako sa ere at pinagmukhang tanga. It took me two years para buuin ang sarili ko ulit. Tapos bigla ka na lang babalik sa buhay ko para sabihin na you want to make things right?” Umiling si Devon at kinuha ang gamit.

“Tell me how to make it up to you. Devon, I want to fix things,” tanong ni James.

Umiling si Devon. “Hindi sa lahat ng pagkakataon pwede mong ayusin ang mga nasira.”

“Why do you have to deny it? Can’t you feel it?” hinawakan ni James si Devon sa pisngi at parang nakuryente siya sa hawak ni James. Nagtama ang kanilang mga mata, pakiramdam niya ay malulunod siya sa titig ni James.

“Everytime I touch you, I palpitate,” kinuha ni James ang kamay ni Devon at itinapat sa puso niya. “It’s undeniable.”

Binawi ni Devon ang kamay niya. “Ikaw ang unang nag-deny.” Bumababa si Devon sa kotse ni James. Tatagan mo Devon ang sarili, isip ni Devon.

Chapter 14

Chapter Fourteen

Paano mo ba bubuuin ang isang bagay na nabasag sa isang milyong piraso? Kahit ano yata na gamitin na brand ng glue o rugby, kahit Epoxy pa, mahirap ng buuin ang mga nadurog na. Sa maraming pagkakataon, mas mabuti pa ang bumili o palitan ng bago ang mga bagay na imposibleng ayusin.

Yan ang tumakbo sa isip ni Devon, kaya matapos ang pag-uusap nila ni James matapos ang bakasyon nila sa Naga, naisip niyang hindi na niya kayang buuin ang sarili. Nadurog ang puso niya.  Kailangan niya na magsimula ulit.  Kinausap niya si Ann at nagsabing aalis na ng bahay nila.

“Sa tingin ko, mas magiging maayos ang ating pagkakaibigan, kung hindi na tayo magsasama sa bahay.  Kailangan na natin mag-move forward at kalimutan ang lahat ng ito,” paliwanag ni Devon kay Ann. Tumango naman si Ann at niyakap si Devon. 

Noong araw ding iyon, mabilis siyang nagempake ng mga gamit at umalis. Tumungo siya sa bahay ni Fretzie at doon muna tumira ng ilang araw, habang humahanap ng bagong mauupahan.  Nag-resign na rin siya sa trabaho sa University. 

Ngayon, dalawang taon mula ng sabihin ni James sa kanya na huwag siyang mag-expect, nagtatrabaho siya bilang isang researcher sa isang malaking pahayagan.  Tanging si Fretzie at ang magulang niya ang nakakaalam kung saan siya nagtatrabaho.  Naging honest siya sa pamilya sa kung anong naging dahilan ng biglang paglipat ng trabaho at bahay.  Nagkikita sila ni Fretzie minsan, pero masyado na din kasing busy si Fretzie dahil na-promote na siya sa trabaho niya sa University.

Wala na din siyang kontak kay Ann o kahit kay Ivan.  Naging malungkot ang huling pag-uusap nila ni Ivan bago siya umalis. 

“I can’t love you Ivan,” wika ni Devon.

Tumungo si Ivan at nakita niyang pumikit ito. “I know. Right after our first date, I knew. I guess, I just want to see if I could change how you feel.”

Na-guilty si Devon. “Sorry, hindi ko kaagad sinabi.”

Hinawakan ni Ivan ang kamay ni Devon. “Why apologize? It’s not your fault.  Sometimes we just fall in love, without any assurance that that person would love us back.” 

Pinisil ni Ivan ang kamay niya. Alam ni Devon na hindi ang sarili ang tinutukoy ni Ivan.  Hindi napigilan ni Devon na pumatak ang luha.

Nagising si Devon sa kanyang pagbabalik-tanaw ng may isang pumitik sa harapan ng kanyang mukha.

“Are you alright?” tanong ng kasama sa trabaho na si Carson.

Ngumiti si Devon at tumango. Isa sa mga researcher din si Carson sa newspaper, malimit nitong niyaya na lumabas si Devon.  Alam niya kung anong gusto ni Carson, kaya simula pa lamang ay sinabihan na niya ito.  Wala akong panahon sa relasyon, yan ang kanyang sinabi kay Carson. Naunawaan naman ito ng lalaki kaya ngayon ay isa na siyang malapit na kaibigan.

“You’ve got mail,” iniabot ni Carson ang isang short brown envelope at tumungo sa sariling table.

Nagulat naman si Devon sa natanggap na sulat.  Nakalagay ang address nila sa probinsya, kaya galing sa mga magulang niya.  Mabilis na binuksan ni Devon ang envelope at nakita ang isa pang sobreng puti sa loob at isang nakatuping bond paper.

Binuksan niya ang nakatuping papel at napangiti ng makita ang sulat-kamay ng kanyang ina.  Nangangamusta ito at ibinalitang natanggap na din sa trabaho ang isa pa niyang kapatid, samantalang ang isa pang kapatid ay natanggap sa isang scholarship program para sa kolehiyo.  Good news talaga, nakangiting sagot ni Devon. Pero tumimo sa kanya ang nabasa sa dulo ng sulat.

“May dumating na invitation dito.  Ipinadala ko sa iyo para makita mo. Baka gusto mong pumunta. Kung kami ng tatay mo ang tatanungin, sana pumunta ka. Kasi importanteng okasyon yan.  Atsaka, para din sa katahimikan na din ng kalooban mo.  Mahal ka namin.”

Kinuha ni Devon ang puting sobre at binuksan.  Isang imbitasyon sa kasal.  Hindi mapigilan ni Devon at mapangiti ng malaki ng makita ang ikakasal.  There’s a happy ending after all, wika ni Devon sa sarili.  Hindi niya mapigilan ang mapangiti ng makita ang gold engravings ng pangalan ng soon-to-be-wed couple- “Love knocks when you don’t expect it.  You’re invited in the happiest occasion of our lives.  Ivan and Ann.”

****

Nakatingin si James sa imbitasyon na dumating kahapon.  Nasa mesa ito sa opisina niya at hindi mapigilan ang mapailing.  Nag-ring ang cellphone niya, si Ivan. Sinagot ni James ang telepono. 

“Did you get the invitation?” tanong ni Ivan.

“Yes I did. I’m looking at it right now,” natatawanang wika ni James. “That’s so corny. Love knocks when you don’t expect it.”

“It’s Ann’s idea. Don’t laugh at it. It’s sweet,” depensa ni Ivan. Pero hindi rin nito napigilan na tumawa.

“You’re with her,” ramdam ni James kaya siguro hindi makapagreklamo ang kaibigan. Narinig ni James ang malakas ng tawa ng isang babae sa background.

“Yes, I’m with her,” halakhak na sagot ni Ivan.  “You’re gonna be there, right?”

“Yes, I will be there,” sagot ni James.

“Good,” wika ni Ivan. “Just checking. Okay, got to go.  We’re going to the florist.”

Tumawa naman ng malakas si James at nagpaalam.  Hands-on talaga si Ivan sa preparation sa kasal nila ni Ann. Two years, isip ni James. There are times when time passed by slowly or darn fast. Parang kailan lang ay si James ang iniiyakan ni Ann.  Parang kailan lang, si Devon ang gusto ni Ivan.

Napabuntong-hininga si James ng maalala si Devon. Where is she now, isip ni James.  Wala na siyang balita kung nasaan ang dalaga.  Isang araw matapos ang bakasyon nila sa Naga, umalis si Devon dala ang lahat ng kanyang gamit. Nalaman din ni James kay Fretzie na nagresign si Devon sa trabaho.  Ngayon, wala siyang alam kung saan ito lumipat ng bahay o kung saan ito nagtatrabaho.

Si Ivan ang nagbalita sa kanya noon na umalis na si Devon.  Napasandal si James sa upuan at naalala ang nangyari.

“She’s leaving,” wika ni Ivan. Nakatayo ito sa pintuan habang nakaupo sa harap ng TV si James. Hindi nagsalita si James at ipinagpatuloy ni Ivan ang pagsasalita. “Devon’s moving out.”  Hindi pa din nagsalita si James.   “You’re not gonna do anything?”

Umiling si James. “Why? What for? There’s nothing between us.”

Inis na umiling si Ivan at nilapitan ang kaibigan. Kilala niya si James, stubborn ito.  “Don’t tell me she doesn’t mean anything to you.”  Hindi nagsalita si James. “You know what, I gave her up cause I know she doesn’t love me. She loves you. But you’re so stubborn to see that.”

“I didn’t ask her to love me. She knows I can’t love her back,” galit na sagot ni James.

“Why? Because of the crap about love ruining your life?” galit na sagot ni Ivan.  “Why don’t you confront your ghosts. You need it.” Iniwan ni Ivan si James na nag-iisip. 

Confront my ghosts,  wika ni James sa sarili habang nakasandal sa upuan.  Narinig niyang nag-ring ang cellphone at nakita niya na tumatawag ang kanyang tatay na nasa Australia.

“Hey,” bati ni James sa ama.

“Hey,” bati din ng tatay niya. “Hope I’m not disturbing you.”

“Oh no,” sagot ni James. Bihirang tumawag ang tatay niya. “Is there something wrong?”

“Nothing,” wika naman ng Tatay niya. “Just received an e-mail from Ivan telling me he’s getting married. And I thought about you, decided to check how you’ve been doing.”

“I’m fine,” sagot ni James.  Matagal na katahimikan sa pagitan ng mag-ama.  Hindi alam ni James kung anong sasabihin sa tatay niya.

“Oh well. I just want to know if you’re okay,” wika ng tatay ni James na tila balak ng magpaalam.

Confront your ghosts, naisip ni James. “Dad,” habol ni James.  “ I want to ask you something.”

“Okay,” marahang sagot ng tatay niya.

“When mom left, why did you hate me?” mabilis na tanong ni James. It’s now or never, wika ni James.

“Hate you? I don’t remember saying that,” gulat na sagot ng tatay ni James.

“You did. More than a couple of times.  You can’t look or talk to me for a year.  You just tell me what to do, what time to go home, or the chores,” wika ni James.

Narinig ni James na bumuntong-hininga ang ama. “Ah, now I remember. You have to understand James, that I was completely hurt during that time.   I even tried to do things that should never be done. I didn’t hate you.  You just reminded me of your mother, looking at you that time hurts so much.  But I’ve moved on.  You’re my son and I never hated you, or will ever hate you.”

“Was it worth it?” tanong ni James sa ama.

“What?” tanong ng tatay niya.

“Falling in love and marrying mom,”  tanong ni James.

Narinig niyang bumuntong-hininga ang tatay niya. “James, aah, James,” ulit ng tatay niya. “If I have to do it again, I would.  My marriage with your mother gave me the best gift ever, I had you and your sister.  Even for a brief time, I fell in love and was loved.  Even the part when you mother left me, I’ll go through it again.  The pain is just part of it and it made me a better person, you see.  Perhaps there were times when you though I was never there for you as  a father, but I have weaknesses, too. And James you know, I tried.  I tried to make it up to you and your sister.  ”

Tumahimik si James sa sagot ng ama. Naramdaman ng tatay ni James ang parang kalituhan ni James.

“Never for one second, think that what happened to me will happen to you, too” wika ng tatay ni James.

“I know,” wika ni James.

“Well you don’t sound convinced,” wika ng ama.  “James, love is about taking risks.  How would you know you’re gonna be happy, if you don’t even accept the fact that you could? Live your life, not mine.”

Matagal ng nakapagpa-alam ang ama sa kanya pero nakatingin pa din si James sa telepono.  Live my life, wika ni James. Pumikit siya at tumingin sa labas ng opisina.  Take the risk, James,  humugot ng malalim na hinga si James at tinawagan ang research institute na pinagtatrabahuhan ni  Fretzie.

Chapter 13

Chapter Thirteen

Pinapanood ni Devon ang mga sakahan na nadadaanan ng bus na sinasakyan nila ni James. Nakahilig si James sa balikat niya at natutulog. Napangiti si Devon, kaninang medaling –araw sila umalis ng bahay ni Tita Myla matapos ang dalawang araw na bakasyon. Naalala niya kung anong ginawa ni James noong araw na dumating si James sa bahay .

“Give me your phone,” utos ni James. Katatapos lamang niya noong magmeryenda. Iniwan sila ng Tita Myla niya para makapag-usap ng maayos. Ibinigay naman ni Devon ang kanyang cellphone. Pinatay ito ni James atsaka tinanggal ang sim card nito. Inilagay niya sa kanyang wallet ang sim ni Devon at ibinalik ang phone sa dalaga.

Nakangangang humirit si Devon, “Bakit mo kinuha yung sim ko?”

“This is a vacation. Distractions are not allowed,” pormal na sagot ni James na nakangisi. “I’ll turn off mine too.” Tinanggal din ni James ang sim ng sariling phone.

Mula noon ay nawalan na siya ng contact kay Fretzie. Hindi niya matiyempuhan si James para kuhanin ang sim card niya. Mautak ito at palaging nakalagay sa bulsa ang wallet. Siguro nag-aalala na si Fretzie, bulong ni Devon sa sarili. Kahapon at naghahanap sila ni James ng mga pasalubong, hindi rin niya akalain ang mga nangyari kahapon.

Pinuntahan ni Devon at James ang simbahan sa bayan. Ikinuwento ni Devon ang pamihiin ng pagwi-wish kapag unang beses mong makarating sa isang simbahan. Sinamahan niya si James para magtirik ng kandila at magwish.

Pinanood niya ang lalaki habang nakapikit at naiilawan ng mga kandila. Nakangiting tinanong ni Devon si James pagkatapos nitong mag-wish, “Pwede naman daw mag-share ng wish. Anong wish mo?”

Ngumiti si James kay Devon at parang natunaw ang puso ni Devon, “I can’t tell. It’s a sweet secret.”

Habang naglalakad sila sa bayan para maghanap ng mga souvenirs na dadalhin at ipapasalubong sa mga kaibigan, hindi maiwasan ni Devon na mapansin ang mga dalaga at “hindi-na-dalaga” na palaging nakatingin kay James. Akala siguro nila artista ang kasama ko, natatawang bulong ni Devon sa sarili. Kung si Devon ay ang mga babae ang napapansin, si James naman ay ang mga nakatitig na lalaki ang nakikita.

May isang lalaki ang bumati kay Devon. Ipinakilala sa kanya ni Devon ang lalaki bilang isang kakilala. Hindi maalis ni James ang kamay ng lalaki na nakahawak sa kamay ni Devon habang masayang nag-uusap ang dalawa. Siguro ay napansin ng lalaki ang matalim na tingin ni James, kaya nagpaalam kaagad ito. Matagal ng nakaalis ang lalaki pero nakakunot pa din ang noo ni James.

“Anong problema,” tanong ni Devon. Tumalikod si James at nagkunwaring tumitingin sa mga souvenirs. Pero alam ni Devon na may problema, kaya tinanong niya ulit ito. “What’s wrong?”

“Don’t do that, again” mainit na sagot ni James at ipinagpatuloy ang paghahanap ng mga souvenirs.

Gulat naming nagtanong si Devon, “Do what?”

Tumingin si James kay Devon at maingat na sinabi, “I don’t like it when other guys touch you, even if it is Ivan.” Napanganga naman si Devon sa sinabi ni James. Nahalata ni James na magtatanong pa ulit si Devon kaya mabilis niya itong inunahan. “Don’t make me say it again.” Tumalikod ito at iniwan ang nalilitong si Devon.

Nakakilig, OO, bulong ni Devon sa sarili. Pero naman James, bakit ba puro hints lang. Nalilito na ako, exasperated na wika ni Devon sa natutulog na katabi. Naghift ng position si James at lalong sumiksik sa leeg at balikat ni Devon. Naalala naman ni Devon ang pinagusapan nila kagabi.

Nakaupo si James at pinapanood ang naghaharutan na si Tita Myla at Tito. Naglolokohan sila at nagkukurutan. Lumapit si Devon na may dalang mangga.

“They’re married for how long?” tanong ni James tinutukoy ang tiyahin at tiyuhin. Kaagad nitong nilantakan ang dalang mangga ni Devon.

“Almost twenty years na din,” nakangiting sagot ni Devon. Hindi niya mapigilan ang sarili na matawa kasi kunwaring sinusuntok ni Tita Myla ang asawa, habang si Tito naman ay lalong pinapahaba ang kanyang nguso.

“How on earth did they do that?” manghang tanong ni James.

“Ang alin?” tanong ni Devon..

“Stay together for that long,” sagot ni James na hindi inaalis ang tingin sa mag-asawa.

“Dahil sa mahal nila ang isa’t isa. Hindi naman siguro sila magpapakasal kung hindi di ba?” sagot ni Devon.

Napaismid si James. “Marriage is just a worthless piece of paper which can be burned any day. Love is an illusion.”

Napatingin naman si Devon kay James at napansin na parang nagbago ang mood nito. “Hindi naman. May mga tao naman na nagpapakasal dahil sa mahal talaga nila ang isa’t isa.”

Umiling si James at mapait na sinabi, “When my mom and dad got married, they were in love. When my younger sister was born, my mom left us for another guy. My dad was devastated. It took him three years to get his act together. For two years my aunt took care of me and my sister, cause my dad was too miserable to look after us. He even tried to kill himself. Twice. It took him another year before he could start talking to me, cause I look a lot like my mother. ”

Natigilan si Devon sa sinabi ni James. Alam niyang hiwalay ang magulang ni James pero hindi niya inakala na ganoon pala ang nangyari. Napatingin muli si James sa tiyahin at tiyuhin ni Devon, pero hindi na siya nakangiti.

“Not everybody is as lucky as your aunt and uncle. Tell me, how would I have romantic notions, when all love did to me was make me feel alone,” tanong ni James kay Devon.

Hindi alam ni Devon ang gagawin at sasabihin. Ang tanging gusto lamang niya ay yakapin si James at sabihin na magiging maayos ang lahat. Pero hindi niya yun kayang sabihin. Imbes ay humarap siya kay James at hinawakan ang dalawang balikat nito at sinabi.

“Kakantahan na lang kita. Masyado kang emo,” binitawan ni Devon ang balikat ni James. BIgla siyang kumanta, with matching actions, ng “Somebody to Love.”

Hindi naman mapigilan ni James ang matawa, Kinurot niya ang ilong ni Devon at nagwika, “You’re so funny. You always made me smile. You even make me think twice.”

“About what,” tanong ni Devon.

“About love,” mahinang sagot ni James.

Napailing si Devon, ano ba talaga kasi James. Naiinis na tanong ni Devon sa sarili, gusto niyang gisingin ang katabi at tanungin kung ano ba ang ibig niyang sabihin, pero inunahan na naman siya ng kaba.

****

Nasa taxi na sina Devon at James at pabalik sa apartment. Kinakabahan si Devon. Noong ibinigay kasi ni James ang sim card niya kanina at binuksan ang cellphone, isang katerbang mga texts mula kay Fretzie, Bret, Ivan, Ann at sa nanay niya ang natanggap niya. Kinakabahan siya sa magiging reaction ni Ann at Ivan pagdating nila.

Pagtapat sa kanilang apartment ay kaaagad niyang ibinigay ang bahagi niya sa taxi fare at bumaba. Nagmamadali namang sumunod si James. Tinawag niya ito para sana makausap, pero laking gulat niya ng mabilis na niyakap siya ng humahangos na si Ann.

“Where have you been?” mabilis na tanong ni Ann. “I’m so worried. You just disappeared. I’ve been trying to call everybody you know. ” Bumaling naman si Ann kay Devon at mabilis na pinagsabihan ang kaibigan. “Dapat nagtetext ka man lang. You turned your phone off. Hindi ka naman ma-contact, ano ka ba?”

“It’s not her fault. I took her sim card. It’s our vacation,” marahang paliwanag ni James at papasok na siya sa gate ng apartment niya pero hinawakan siya ni Ann sa braso.

“Your vacation?” ulit ni Ann.

Napabuntunghininga si James at tumingin kay Ann. “Yeah, I followed her in Naga. Decided to have a few days of rest there.”

Nanlaki ang mga mata ni Ann at napailing, “ You—followed her there?” Hindi makapaniwala si Ann, kaagad niyang tinanong si James, “Why?”

“ I just want to,” mabilis na sagot ni James. Akmang papasok siya pero hinarang siya ni Ann.

“Why, James? You act as if you don’t want to be around with me. Pero kapag si Devon mawawala, susundan mo siya? Paano kung ako naman ang mawala,” naiiyak na tanong ni Ann.

Hindi na gusto ni Devon ang naririnig, gusto na niyang pumasok sa loob ng bahay. Pero parang napako ang paa niya sa kinatatayuan niya.

“Don’t be silly,” sagot ni James.

“Don’t be silly? Yan lang ang sasabihin mo? Bakit James? Give me a darn reason. Do you like her?” tanong ni Ann.

Napatiningin si Devon kay James at naging nakakabingi ang tibok ng puso niya. Hindi tumitingin si James sa kanya. I don’t want to talk about this, right now. But I have to get it over with. Hindi nagsalita si James at tiningnan lang si Ann.

Tuluyan ng napaiyak si Ann. Tumango siya na para bang naiintindihan ang katahimikan ni James. “Sana ma-realize mo na hindi sa lahat ng panahon dapat tahimik ka lang. Lalong maraming nasasaktan.”

Pinahid ni Ann ang luha at iniwan ang nakatayong si James. Pumasok siya sa loob ng bahay, hindi man lang niya tiningnan si Devon. I’m hurt, but I still have my heart, my pride, wika ni Ann sa sarili. \

Hindi naman makapagpigil si Ivan. “What was that?” Lumapit siya sa kaibigan at bahagyang itinulak ito pero hindi pa din nagsalita si James. “ She was half-to death worried about you and you just brushed her off like that.” Tumalikod si Ivan at sinundan ang umiiyak na si Ann.

Naiwan si James at Devon sa labas ng apartment. Walang nagsasalita. Papasok na sana si Devon ng biglang nagsalita si James. “I’m sorry.”

“For what?” tanong ni Devon.

“If I ever hurt you,” blankiong sagot ni James.

Napailing si Devon. Gusto na niyang malaman ang totoo, bahala na kahit hind imaging maganda ang sagot niya. “Ano ba ang totoo, James?”

“There’s nothing to know,” mabilis na sagot ni James habang nakatanaw sa malayo.

“Bakit ganoon? Ayaw mong lumabas ako kasama si Ivan, ayaw mong may kasama akong ibang lalaki. Hindi kita maintindihan,” nanghihinang sagot ni Devon.

“There’s nothing to understand,” mabilis na sagot ni James.

“Akala ko meron,” mahinang sagot ni Devon.

“We have nothing. Remember who I am Devon,” galit na wika ni James.

“Pwede naman kasing magmahal,” naiiyak na wika ni Devon.

Matigas ang sagot ni James. “Love made me miserable. Love made my mother leave us. Love made my father try to kill himself. Love made him hate me.” Tumalikod si James at naglakad papasok sa apartment. “Don’t expect me to be like you.”

Tuluyan ng lumuha si Devon sa sinabi ni James.

It’s better this way, konswelo ni James sa sarili. We’ll end up hurting each other, anyway. It’s better this way. Pero bakit kahit ilang ulit sabihin ni James ito sa sarili, parang hindi siya naniniwala.